ตรงข้ามกับแผงอกกว้างไร้เสื้อผ้าปกปิดของริโอ้ เมื่อไม่ได้ใส่สูทถึงได้เห็นชัดๆว่าถึงแม้ร่างกายจะไม่ใหญ่โตแต่กลับกำยำจนไม่น่าเชื่อ กล้ามเนื้อแขน หัวไหล่ น่าอก หรือแม้แพ็กที่เรียงตัวกันสวยงามประดับไปด้วยรอยแผลเป็นจากแส้หรืออาวุธมากมาย
ทำไมชิองถึงไม่สังเกตเลยสักครั้ง! ถ้าเขาเห็นร่างกายของริโอ้คงเอะใจอะไรบ้าง
แคว่ก!
เสื้อผ้าของชิองถูกปลดเปลื่องอย่างโหดร้ายเพราะความโกรธของริโอ้ คำด่าทอของชิองมีผลกับอารมณ์ของริโอ้จนเกือบทำให้เขาคลั่งไปแล้ว ไอ้การกระทำป่าเถื่อนทั้งหลายที่เอเดสยืนดูทุกการกระทำ ริโอ้ที่บดจูบเบียดกายแข็งแกร่งเข้าหาร่างของแวมไพร์ที่เฮเดสไม่รู้จักยืนยันได้เป็นอย่างดีแล้ว...ว่าริโอ้ยังเกลียดแวมไพร์อยู่ สองขามันก็ก้าวออกจากห้องไปจัดการงานข้างล่างในขณะที่ในห้องนอนกำลังร้อนเป็นไฟ
"อึ่ก!! ปล่อย!! ไอ้เลว!!! อืมมม! อื้อ!"
เรี่ยวแรงที่ว่าเยอะแยะมหาศาลกลับมลายหายไปหมด ความกลัวเริ่มเกาะกินหัวใจยามที่ร่างกายเปลือยเปล่าสัมผัสกับร่างของมนุษย์แท้ๆ
งับ!
"ซี้ดดดด"
ริโอ้ถึงกับซี้ดปากตอนที่ฟันคมกัดเข้าที่หัวไหล่จนได้เลือด
"ถุ้ย!"
จะกัดเขาก็พอเข้าใจและให้อภัยได้ ชิองกลับถุ้ยเลือดคาวๆใส่เจ้าของเลือดเพราะความโกรธที่ถูกหักหลัง ริโอ้ขบกรามใช้มือปาดเลือดผสมน้ำลายมองคนที่ยังพยายามคายเลือดออกจากปากทั้งๆที่ตาวาวโรจน์เพราะนี้คือเลือด
"เลือดชั่ว..."
"ชิอง!!!"
"ทำไม!! หรือมันไม่จริง!!!"
เสียงตะโกนเถียงกันไล่หลังเฮเดสทันทีที่ออกจากห้อง เสียงของชิองหายเข้าไปในลำคออีกครั้ง ลิ้นร้อนชื้นที่แทรกเข้ามาในปากแทบขาดใจยามที่ถูกกวาดต้อนชิมความหวานชื้นภายในปาก เสียงครางประท้วงในลำคอที่ริโอ้ไม่ได้นึกชอบมันเลยสักนิด
"อ๊ะ! ปล่อยฉัน อย่า!!! ไอ้คนเลว! อย่า!!!"
สวบ
"อึ่ก"
หางตาของชิองชุ่มไปด้วยน้ำตายามที่ปลายขาถูกแยกออกกว้าง นิ้วเรียวที่เคยสร้างความสุขสมจากการนวดกลับสร้างความทุกข์แสนทรมานผ่านช่องทางคับแคบที่ถูกรุนล้ำเข้ามาภายใน
"สารเลว!!!"
ชิองกัดปากสั่นพร่าพูดเสียงแหบแห้งด่าทอคนตรงหน้าเขาอย่างไม่ปราณีให้สมกับการกระทำที่ริโอ้กำลังทำ
สวบ
"อึ่ก..ฮึก...มะ ไม่..."
ความเจ็บเสียดเร่งให้พนังนุ่มตอดรัดรอบนิ้วของริโอ้ ช่องทางที่ไม่เคยถูกใครแตะต้องมันเปราะบางแล้วยังรู้สึกไวแบบที่ชิองกัดปาก น้ำตาหยดโตมันเอ่อไหลออกมาจากเบ้า ช่องทางที่เริ่มขยายยามที่ปลายนิ้วเพิ่มเป็นสอง จากสองเป็นสาม กลิ่นเลือดคาวคลุ้งไปทั่วไม่ใช่แค่เลือดจากไหล่ของริโอ้
แต่มันจากช่องทางเล็กๆที่...ฉีก ของชิองด้วย
"ไอ้...สารเลว! แกมัน...เลว..ริโอ้!"
"ชิอง!"
สวบ
"อ๊าาาาา อึก...ฮึก..."
ชิองกัดปากแน่นยามที่ริโอ้เปลี่ยนจากนิ้วเบิกทางเป็นแท่งเอ็นที่ขนาดต่างกันหลายเท่านัก ช่องทางที่บวมช้ำอยู่แล้วยิ่งฉีกหนักเจ็บร้าวไปแตะก้านสมองของชิอง น้ำตาหยดโตไหลอาบแก้มไม่ขาดสายหยดลงบนที่นอนแล้วระเหยหายไป พอๆกับหยดเลือดตรงช่วงล่างที่ไม่ได้หลั่งน้อยไปกว่าน้ำตาของความเจ็บ
"อย่าคิดว่าด่าฉันแล้วฉันจะรู้สึก! ใช่ ฉันมันเลว เลวแล้วยังไงล่ะ! นายไม่มีสิทธิ์มาด่าฉัน ไม่มี!!!"
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ
"อึ่ก ฮึก...ฮืออ..สา..ระ...ฮึก เลว...ฮือออ เลว! ไอ้เลว..."
เสียงสั่นที่ฟังไม่รู้เรื่องของชิองดังลั่นไปทั่วห้อง การที่แท่งร้อนของริโอ้ขับเคลื่อนเข้าออกในกายของเขาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีแต่อย่างใด ไอ้ช่องทางด้านหลังที่ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อรองรับเซ็กส์มันกระตุกต่อมอารมณ์ให้ชิองชาวาบไปทั้งร่าง ความจุกเสียดยามที่คนตัวโตกระแทกตัวตนเข้ามาหมายจะลงโทษเขานั้นมันจะปั่นทอนพลังกายและกำลังใจไปมากแค่ไหน...ชิองก็ไม่ปริปากร้อง
"ฮึก...อั๊ก...ระยำ! ฮึก...แกมันชั่ว!!!"
แววตาไหววูบมองริโอ้ผ่านดวงตาสีแดงสดที่บัดนี้เคลือบด้วยน้ำตาหยดใสสะท้อนกับแสงไฟเป็นประกาย ความผิดหวังที่สะท้อนในแววตาทำริโอ้ชะงักค้าง...ไปครู่เดียว แล้วขยับกายเข้าออกหนักหน่วงไม่ได้ต่างจากสัตว์ป่าหิวกระหาย
"ขอโทษ...ชิอง...ฉันขอโทษ"
คนข้างบนโน้มตัวลงค้ำเตียงกระซิบข้างหูให้ชิองเบี่ยงหน้าหลบ กัดปากขยับข้อแขนที่ถูกมัดติดกับเตียงอย่างหาทางเอาตัวรอดทั้งๆที่ตัวโยกคลอนไปตามแรงกระแทกของไอ้สารเลวที่เอ่ยคำว่าขอโทษที่สวนทางกับการกระทำต่ำช้า
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ
พนังนุ่มตอดรัดในช่องทาง อาการปวดหนึบมันรวมกันอยู่ที่ช่วงล่าง ทั้งๆที่ไม่ได้ชอบและต่อต้าน แต่ร่างกายของชิองกลับต้องการ เพราะงั้นชิองถึงได้สงบลง ไม่สิ ต้องบอกว่านิ่งไปเพราะไม่มีแรง ยิ่งขยับเขายิ่งเจ็บกับการกระทำของตัวเอง มันทรมานเหมือนร่างจะฉีกเป็นชิ้นๆเลยด้วยซ้ำ ริมฝีปากที่พยายามกลั้นเสียงมาตั้งแต่ต้นขบกับริมฝีปากได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนริโอ้ต้องส่งมือไปคลี่คลึงตรงกลีบปากอวบอิ่มชุ่มเลือด
"อย่าทำแบบนี้..."
"ฮึก...ไอ้เลว..."
คนข้างล่างยังคงพึมพำคำเดิมเมื่อสติของริโอ้กลับเข้าร่าง ไอ้บ้าที่โกรธเป็นบ้าเป็นหลังกับคำด่าของชิองมันหายไปแล้ว เหลือเพียงแววตาเป็นห่วงเป็นใยและอ่อนโยน ริโอ้คนเดิมที่อยู่กับเขามาตลอด หากแต่เวลานี้อำนาจความต้องการทางร่างกายมันมากกว่าจิตสำนึกถูกผิดจึงไม่สามารถที่จะผละร่างออกจากร่างเล็กๆของชิองได้
กลิ่นเลือดคละคลุ้งขนาดไหน ยิ่งตอกน้ำให้ชิองรู้สภาพร่างกายตัวเอง เขาถูกกอดอย่างป่าเถื่อน...จากคนสนิทที่เป็นสายให้กับกองโจรเพื่อปล้นบ้านเขา ดวงตาของชิองหม่นแสงมองไปยังเพดานลายสวยภาวนาแค่ให้ริโอ้หายๆไปจากตรงหน้าเขา
"สารเลว...ไอ้..ฮึก...อืออ...เลว"
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ
ร่างกายของชิองสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกของริโอ้ ภายใต้ร่างของริโอ้ที่เจ้าตัวก้มมองคนที่ไม่แม้แต่จะสบตา ริมฝีปากพึมพำด่าเขาอยู่คำเดียว ไอ้คำว่าสารเลวที่เจ้าตัวเองก็เจ็บอยู่ลึกๆ แต่เขาถอนตัวไม่ได้แล้วจริงๆ เขาทำไม่ได้ ถึงจะต้องทำร้ายผิวเนียนๆของชิองก็ตาม
เฮือก!
"มะ ไม่! อย่า!! ฮึก ไอ้เลว! อย่านะ"
ชิองสะบัดหน้าไปมายามที่ฝ่ามือที่คุ้นเคย ฝ่ามือที่เคยแตะเคยบีบเคยนวดให้เขามาก่อนลูบไล้เค้นคลึงสะโพกของเขา ลูบผ่านลำตัวด้านข้างให้ขนลุกวาบ ก่อนจะจบที่หน้าอกนูนๆ
ฟึ่บ
"อ๊ะ...อือออ"
เสียงครางหลุดออกมาจากลำคอแต่ก็เพียงนิดเดียวเมื่อชิองยังคงกัดปากตัวเองจนบวมช้ำ นิ้วสากคีบเข้าที่เม็ดสีกลางอกก่อนจะสะกิดเบาๆให้ชิองแอ่นกายขึ้นโดยอัตโนมัติทั้งที่ไม่อยาก คนที่รู้ทุกจุดเสียวจุดผ่อนคลายของชิองดียังคงปลุกปั่นอารมณ์ของชิองไปเรื่อยๆจนเจ้าตัวยิ่งกรีดร้อง เสียงค่อยๆดังขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
"อึ่ก..อาห์...ฮ้า..ฮ้า...อืมมม สารเลว..อ๊าห์"
หลายครั้งที่ชิองเกือบจะเคลิ้มไปกับสัมผัสคุ้นเคย แต่เพราะคำว่าสารเลวที่หลุดออกมาจากปากของชิองนั้นแหละที่กระตุ้นให้ริโอ้เผลอรุนแรงหลายต่อหลายครั้ง
ฟึ่บ เฮือก
แล้วไม่ใช่ฝ่ามือ รวมไปถึงวงแขนอบอุ่นที่ใช้โอบรัดรอบเอวเขายกกระชับให้เขารับแท่งไฟร้อนระอุเข้ามาในตัวได้ถนัดถนี่ ไอ้ท่าทางน่าอายที่ทำสติชิองเตลิดเปิดเปิง ประสบการณ์ครั้งแรกที่เขากลายเป็นฝ่ายรับโดยมีร่างหน้าคอยควบคุมปลุกปั่นให้เขามีอารมณ์ร่วมจนได้
"อืมมม ซี้ดดด อย่าเรียกฉันว่าไอ้สารเลวอีก ไม่อย่างนั้น่ะก็...ฉันจะทำแบบนี้"
ฟึ่บ
"อ๊าาาา..อึ่ก...ฮึก...ไอ้สารเลว "
ฟึ่บๆๆๆ
การเตือนในครั้งแรกคงจะไม่เป็นผลเมื่อริโอ้ได้ยินเป็นครั้งที่สองเขาถึงกับกดแขนของชิองที่ถูกมัดติดกับพนักเตียงอยู่แล้วไว้อีกครั้งแล้วกระแทกกระทั้นแกนกายบุกทะลวงประตูด้านหลังจนหมดสิ้นความเป็นชาย คนข้างล่างข้างกระเส่าแม้ว่าเสียงมันจะอู้อี้อยู่ในลำคอ
แต่ริโอ้ก็พอใจในระดับหนึ่ง ขยับซอยถี่จนคนข้างล่างหายใจรัวรินถี่ยิบ เสียงหอบข้างๆหูที่ชิองเบือนหน้าหลบ กัดฟันทนกับความรู้สึกวูบโหว่งที่เกิดจากริโอ้ที่กำลังข่มตาขบกรามกับเรือนร่างของชิอง
"มะ...ไม่ไหวแล้ว ซี้ดดด"
หมับ
"อ๊ะ! ปล่อย! แฮ่กๆ...ฮ้า...อ๊าห์..อ่ะ"
เสียงครางน่าฟังเริ่มดังขึ้นยามที่มือใหญ่คว้าเข้าที่แก่นกลางตัวของชิอง ขยับรูดรั้งให้ช่องทางด้านหลังยิ่งตอดรัด ดวงตาที่สบกันอย่างไม่ได้ตั้งใจจ้องลึกลงไปหมายจะค้นความรู้สึกของอีกฝ่าย แต่ไม่เลย ไม่มีอะไรเลยดวงตาของคนเป็นทุกข์ทั้งคู่ที่ชิองเป็นฝ่ายเบือนหน้าหลบก่อน
"อึ่ก อื้อออๆๆๆ...อืมมม"
พรวด
ชิองเป็นฝ่ายปลดปล่อยก่อนในจังหวะที่ริโอ้ซอยสะโพกถี่แล้วกดแก่นกายเข้าไปข้างใน ลึกสุดจนรู้สึกได้ถึงน้ำที่ฉีดพุ่งเข้ามาในร่างกาย บทรักที่ไม่ได้มีความรัก แต่กลับร้อนแรงจนลุกไหม้ได้ทั้งบ้านเพียงเพราะคนสองคน ไม่สิ หนึ่งแวมไพร์พันธุ์ผสมกับไอ้สารเลวชายมนุษย์คนหนึ่ง
ไปต่อในเว็บครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น