ฟึ่บ
"อึ่ก!! อืออ!"
คนที่ไม่มีปากมีเสียงหันกลับมามองทั้งน้ำตา
ไอ้นิ้วเรียวที่สอดเข้ามาภายในรวดเดียวมันเจ็บ และเสียดกับพนังมาก
มากถึงขั้นหายใจไม่ออก
แผล็บ
"อึ่ก"
แต่ไอ้ลิ้นชุ่มน้ำลายที่ไล่เลียแก้มก้นของเขาอยู่มันบรรเทาความเจ็บนี้ได้
แต่ก็ไม่ใช่ที่ใจ แค่ร่างกายเท่านั้น
หมับ
สองมือยึดสะโพกให้ลอยขึ้นจากเตียงในขณะที่ส่วนบนแนบกับเตียง
น้ำตาหยดโตไหลอาบแก้มครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่กลับมีแค่เสียงครางประท้วงในลำคอ
โดนมัดปากแบบนี้น้ำหวานมันก็ไหลเลอะขอบปากง่ายๆ
"ฉันก็ยิ่งชอบ...ขัดขืนมากเท่าไหร่
ฉันก็ตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น!"
สวบ
"อื๊ออออออ!!"
สิ้นเสียงคำรามในลำคอ
ธามก็สอดเจ้าแท่งร้อนที่ขยายเต็มที่เข้าไปที่เดียวจนสุด
ให้ช่องทางที่เตรียมพร้อมไม่พอ...ฉีก
"ฮึก...อือออ! อือออ"
คนครางประท้วงขยับตัวยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป
มือที่ถูกมัดไว้แน่นกำลังดิ้นรน แต่ก็มีแต่จะสร้างบาดแผลให้ตัวเอง
ยิ่งขยับมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเสียด...จนกระทั่ง
แหมะ
กลิ่นเลือดลอยเข้าจมูกคนทั้งคู่ ให้ธามบีบสะโพกวาฬแน่น
ขบกรามกับความรู้สึกผิดที่ทำให้วาฬเลือดออก แต่ความต้องการมันมากกว่า
"อืมมม
ฉันคงจะใจดีเกินไป...นายถึงมีความคิดที่จะหนีฉันไป...ถ้าอย่างนั้นฉันจะรุนแรงกับนายที่สุด
ให้สมกับที่นายเรียกฉันว่าเป็นพวกซาดิสม์..."
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ
"อืออออ!! ฮึก! ฮือออ!"
คนที่ไม่มีทางขัดขืนได้สั่นไปทั้งตัว
ริมฝีปากสั่นระริกครางประท้วง หากแต่ก็ไม่เป็นภาษาจนธามฟังไม่รู้เรื่อง
เจ้าของชื่อธามก็ขยับเข้าออกหนักหน่วงอย่างไม่สนเลือดสีสดที่หยดลงบนเตียงแม้แต่น้อย
"อืมมม เมื่อคืนก็โดนไปขนาดนั้นยังแน่นขนาดนี้
ร่างกายของนายมันดีจริงๆเลยวาฬ..."
สวบ สวบ สวบ
หมับ
มือใหญ่แตะลงบนส่วนเปล่าฉ่ำน้ำ ให้วาฬสะบัดหน้า
แอ่นก้นขึ้นให้ธามยกยิ้ม
รู้สึกดีสินะ
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ
การเปลี่ยนจังหวะที่ทำให้คนข้างล่างตัวโยกโคลงไม่ได้ทำให้ความเจ็บมันลดน้อยลง
มีเพียงน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่หยุด กลิ่นคาวเลือดลอนคละคลุ้งไปทั่วห้อง
ในขณะที่เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังผสานกับเสียงครางในลำคอของธาม
ความเจ็บที่ปนกับความเสียวซ่านไปทั้งร่าง
"อือออ อือออ"
ฟึ่บๆๆ
"หืม? ทำไม อืมมม อาห์"
วาฬได้แต่เข่นเขี้ยวเข่นฟัน
มองธามด้วยหางตาฝ่าหยดน้ำตาให้ธามรู้สึกผิดเล็กๆ
เล็กๆจริงๆถึงได้ขยับกายเข้าออกถี่รัวขนาดนี้
ฟึ่บๆๆ
"อึ่ก อืออออ"
เชือกที่มัดมือมัดปากไว้พัธนาการไว้ได้แค่ร่างกาย
แต่ความคิดเดียวของวาฬมีเพียงคำว่าเกลียด
เกลียดผู้ชายที่ใช้กำลังคนนี้
จุ๊บๆ
"อืมมมม วาฬ อือออ อืมมม"
ริมฝีปากกระด้างไล่จูบไปตามแผ่นหลังและเนินไหล่
ลิ้นร้อนทำหน้าที่ขบติ่งหูและไล่เลียตามหลังหูและลำคอให้วาฬเบียนหน้าหลบ
เมื่อปักใจไปแล้วว่าเกลียด
วาฬก็ไม่คิดจะดีด้วยอีกต่อไป
จุ๊บ
ฟึ่บ
มือใหญ่ตวัดผ้าที่มัดปากไอศูรย์ออก
บีบคางแล้วประกบริมฝีปากรุนแรง ขบกัดจนวาฬรู้สึกเจ็บ
แต่ก็ต้องยอมเปิดปากเพราะมือใหญ่ที่บีบปลายคางตัวเองอยู่
รสจูบรุนแรงที่มีเพียงแค่ความอยาก มันทำให้วาฬรู้สึก...รังเกียจ
"อึ่ก อาห์ อา พะ พอได้รึยัง อึ่ก พอสักที
อึ่ก"
เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ คนตัวเล็กซ์ซุกหน้าอยู่กับผ้าปูเตียง
ตะโกนออกมาสุดเสียงหากแต่เวลานี้ธามกลับได้ยินเป็นเสียงพึมพัมในลำคอ
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ
"จะให้พอ อืมม ได้ยังไง"
นอกจากจะไม่หยุดแล้ว
ยังกระแทกกายเข้าไปลึกที่สุดตอกย้ำให้วาฬรู้ว่ายังไงธามก็ไม่คิดจะหยุดเพราะคำพูดเพียงเท่านี้แน่
"อึ่ก อาาา อืมมม อืออออ พอ ผมเจ็บ ฮึก ฮืออออ มันเจ็บ
ข้างหลัง มันเจ็บไปหมดแล้ว"
หมับ
"เจ็บเหรอ?
งั้นก็อย่าคิดจะหนีฉันไปไหนอีกได้ยินไหม"
มือใหญ่กุมเข้าที่แก่นกลางกายให้วาฬเชิดหน้าขึ้นก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองจนซีดขาว
เกร็งไปทั้งตัวตอนที่ธามใช้นิ้วหัวแม่มือขยี้ส่วนปลายฉ่ำน้ำ
ความรู้สึกเสียวที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกับความรู้สึกเจ็บที่ปะปนเข้ามาในร่างกายมันกำลังรุมทำร้ายวาฬให้สมองขาวโพลน
ส่งผลให้ร่างกายหมดเรี่ยวหมดแรงนอนคว่ำอยู่กับเตียง
ขวับๆ
"ไม่ ผมจะหนี ฮึก อืมมม ฮือออ จะหนีคุณ อึ่ก
จะหนีคุณไปให้ไกล จะหนี"
"ฮึ"
สวบ สวบ สวบ
"อ๊าาาาาาาาา ฮืออออออ มันเจ็บ เจ็บ
อือออออ"
ยิ่งวาฬพูดไม่ถูกใจ ธามก็ยิ่งรุนแรงกับช่องทางด้านหลังของเขา
คนหงุดหงิดที่เอามันมาลงกับเซ็กส์ถึงกับขมวดคิ้ว
"หนีเหรอ จะหนีไปกี่ครั้งฉันก็จะตามให้เจอ แล้วก็จะทำอย่างนี้ อืมม
อย่างนี้อีก"
สวบ สวบ
"อือออออ ฮืออออออ ฮึก อือออออ"
ธามดึงแก่นกายออกมาเกือบหมดแล้วกระแทกลงไปตรงจุดกระสันแรงๆ
ให้วาฬกรีดร้องในลำคอด้วยเสียงแหบแห้ง
"ฮึก มันเจ็บ มันเจ็บ อือออ อ๊าาาาา เจ็บ เจ็บ"
คนที่พูดแค่คำว่าเจ็บๆสะบัดหน้าไปมาแรงๆ
มือที่ถูกมัดอยู่จิกเข้าหากันจนรู้สึกเจ็บ ในขณะที่ธามกำลังยกยิ้มมุมปาก
เลียริมฝีปากแล้วพลิกร่างของวาฬขึ้นมา
"อึ่ก ฮือออ ปล่อยผม พอสักที ฮึก ฮือออ พอได้แล้ว"
"ไม่"
สวบ
"อ๊าาาาาาาาาา"
สวบ สวบ สวบ
"อึ่ก ฮือออออ ฮึก อือออออออ ฮึก"
คนที่ทั้งสะอื้นทั้งขอร้องให้ธามหยุดทั้งๆที่ไม่มีแรงต่อต้านแล้วด้วยซ้ำหัวใจหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว
สายตาที่ธามกำลังมองตัวเองมันสะกดให้เขานิ่ง
กัดริมฝีปากตัวเองอย่างทำอะไม่ได้
สายตาที่บอกว่าหากขัดขืนวาฬอาจจะต้องแหลกสบายคามือเขาแน่
ฟึ่บๆๆ
"ยิ่งขัดขืน ฉันก็ยิ่งตื่นเต้น หนีสิ หนีไปจากฉันเลย ถ้าทำได้
แล้วอย่าให้ฉันตามตัวนายเจอ เพราะฉันจะยิ่งสนุก ที่ได้ลงโทษนาย"
"อือออ อะ อะ อ๊าาาาา ฮึก"
พรวด
"ฮ้า ฮ้า"
สิ้นเสียงของธามวาฬก็ปลอดปล่อยออกมาเลอะผ่อนท้องตัวเอง
หมดแรงทิ้งตัวลงนอนแผ่อยู่บนเตียง หางตาจ้องมองไปที่ผู้ชายอีกคน
"...ผมเกลียดคุณ"
แหมะ
น้ำตาหยดสวยไหลออกจากหางตากระทบกับผ้าปูเตียง
"ฮึ"
ธามแค่ทำเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะคร่อมทับร่างของวาฬแล้วกุมสองมือของวาฬไว้
หมับ
"อึก"
บีบแรงๆระบายอารมณ์โดยที่ไม่ได้ถอนแก่นกายออกจากตัววาฬเลย
"เอาสิ เกลียดฉันเลย ก็อย่างที่บอก ยิ่งนายต่อต้านฉันก็ยิ่งตื่นเต้น"
ที่ธามพูดน่ะไม่ใช่เรื่องโกหก ไม่ได้พูดเพียงแค่อยากให้วาฬเลิกหนี
แต่เพราะเขารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ รู้สึกตื่นเต้น
ฟึ่บๆๆ
"อึ่ก อืออออ"
ธามบีบมือวาฬแรงขึ้น ขยับสะโพกหนักแน่น
ยิ่งทะลวงเข้าไปข้างในตัววาฬลึกกว่าเดิม
แต่หากไม่ได้หัวใจของผู้ชายคนนี้ทั้งๆที่ตัวเองก็ให้ไปหมดแล้วทั้งหัวใจ
หากยังไม่ได้หัวใจมา ธามก็จะทำทุกวีถีทางนั้นแหละ
ฟึ่บๆๆ
"อึ่ก อืมมมม วาฬ"
"อือออออ"
ความรู้สึกเย็นวูบข้างในบ่งบอกให้รู้ว่าธามน่ะเสร็จไปแล้ว
แต่แววตาที่สบกับเขานี่สิบอกว่ารอบใหม่กำลังจะมาในอีกไม่ช้า
ฟึ่บ
ปลายเท้าของวาฬแยกออกจากกันถูกดันข้อพับหัวเข่าขึ้นมาเผยให้เห็นส่วนอ่อนไหวเต็มๆตา
ทั้งช่องทางที่เต็มไปด้วยนมสีขาวขุ่น มองเลยขึ้นไปก็เป็นหน้าท้องแกร่ง
กับยอดอกสีสวย ใบหน้าที่แดงก่ำ หอบแฮ่กๆ หากแต่ดวงตากำลังมองอย่างเคียดแค้น
"ผมเกลียดคุณ"
"ชิ หยุดพูดนะ"
"ไม่ ผมเกลียดคุณ"
"บอกให้หยุดไง"
"ผมเกลียด อือออ"
ริมฝีปากของธามประกบริมฝีปากของวาฬ สอดลิ้นเข้าไปภายใน
แต่วาฬกลับเบือนหน้าหลบหลายต่อหลายครั้ง
หยดน้ำก็ยังไหลอยู่เรื่อยๆพอๆกับริมฝีปากบางที่เอาแต่พูดว่าเกลียด
"ผมเกลียด ฮึก ฮือออ เกลียดคุณ ฮึก"
"วาฬ"
แต่แทนที่จะเห็นใจ แต่ธามกลับกำลังโกรธมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
หนีเขาไปยังไม่พอ ยังกล้าพูดใส่หน้าว่าเกลียดเขาอีก
"เกลียดเหรอ งั้นฉันจะทำให้นายรักเอง"
ฟึ่บๆๆ
"อึ่ก อือออ เกลียดคุณ"
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นอีกครั้ง
เรื่องของเรื่องคือคนหนึ่งอยากจะให้รักตัวเอง
ในขณะที่อีกคนหนึ่งก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องทำแบบนี้กับตัวเอง
ซึ่งแม้ว่าต่างฝ่ายจะมีเหตุผลของตัวเอง แต่กลับพูดมันออกมาไม่ได้
เกลียดเหรอ? ไม่ได้อยากให้เกลียดสักหน่อย อยากให้รักต่างหาก
ธามคิดอย่างนี้ หากแต่การกระทำของเขากลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย
นอกจากจะทำให้วาฬเกลียดตัวเองมากขึ้นกว่าเดิม หากเป็นเรื่องของนายไอศูรย์แล้ว
ธามก็ไม่มีความหนักแน่นในการตัดสินใจไปซะทุกที ตั้งแต่เรื่องร.ร.การ์ดแล้ว
ทั้งๆที่จะพาตัวมาตั้งแต่วาฬเสียพ่อแม่ไปเลยก็ยังได้ แต่หากก็ลังเลอยู่
ถึงได้ปล่อยให้วาฬได้ใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวโดยคอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆ
ทั้งๆที่ก็รัก แล้วก็ห่วงมากๆ แต่กลับถูกเกลียดเข้าให้เพราะทำตามใจตัวเอง
ทำในสิ่งที่อยากจะทำมาตั้งนาน
ผิดหรือที่เขาจะตามใจตัวเองบ้าง
..............................................
ตามอ่านต่อได้ที่นี้นะครับผม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น