เสียงของคาราเมลกลืนหายไปกับจูบของเคน ตามมาด้วยนิ้วเรียวค่อยๆสอดเข้ามาในช่องทางเล็ก
"อึ่ก...อาห์…"
คาราเมลถึงกับจิกเล็บลงบนไหล่ของเคน ความเจ็บเสียดพุ่งขึ้นมาทั่วร่าง เหมือนกระแสไฟฟ้าที่กำลังแล่นไปทำลายสมอง ร่างเล็กกำลังสั่นสะท้านกับความเจ็บที่ได้รับให้เคนขมวดคิ้ว
"เป็นอะไรว่ะ แค่กูสอดเข้าไปนิ้วเดียวเอง ของกูเคยยัดมาแล้วนะเว้ย!…"
"อึ่ก ฮึก..."
หนุ่มผิวสีน้ำผึ้งไม่พูดอะไรเอาแต่ปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง ด้วยความข้องใจเลยแยกขาก้มมอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าช่องเล็กที่กำลังสัมผัสอยู่มัน...ฉีก!
"เชี่ย!"
คาราเมลถึงกับกระตุกเพราะเคนที่จู่ๆก็ชักนิ้วออกแบบไม่บอกไม่กล่าว สองขาถูกรั้งให้อ้าออกกว้างกว่าเดิมเพื่อสำรวจช่องทางด้านหลังของเด็กเวรตรงหน้า คาราเมลก็อ้าตามแบบที่ไม่คิดจะปิดบัง
"ใครทำมึง!!"
กะ...ก็พี่แหละ...ฮะ
ความคิดที่ต่อให้ตายก็ไม่พูดออกไป เอาแต่จ้องตาแล้วก็กัดปากตัวเอง ตัวปัญหายิ่งฉุนหนักกว่าเดิมเมื่อความคิดไปไกลกว่าที่เห็น
ความคิดที่ต่อให้ตายก็ไม่พูดออกไป เอาแต่จ้องตาแล้วก็กัดปากตัวเอง ตัวปัญหายิ่งฉุนหนักกว่าเดิมเมื่อความคิดไปไกลกว่าที่เห็น
หมับ
"นี้มึงมั่วขนาดนี้เลยหรอ!? ไอ้เวรตัวไหนทำมึงบอกกูมา!!!"
ไหล่ทั้งสองถูกกำเอาไว้แน่นบวกกับสายตาดุๆที่กำลังฉายแววโกรธทำให้คาราเมลถอนหายใจชี้นิ้วไปที่คนถาม ทั้งยังจ้องตาเป็นสิ่งยืนยันการกระทำ
คนที่เพิ่งด่าตัวเองว่าไอ้เวรก็หน้าเหวอไปทันที ก็ในเมื่อคิดดูดีๆแล้วก็ผ่านมาประมาณ 2 วัน ถ้าเขารุนแรงถึงขั้นนั้นจริงก็น่าจะหายไปแล้ว แต่นี้กลับเห็นชัดๆเลยว่ามันบาดเจ็บแค่ไหน
คนที่เพิ่งด่าตัวเองว่าไอ้เวรก็หน้าเหวอไปทันที ก็ในเมื่อคิดดูดีๆแล้วก็ผ่านมาประมาณ 2 วัน ถ้าเขารุนแรงถึงขั้นนั้นจริงก็น่าจะหายไปแล้ว แต่นี้กลับเห็นชัดๆเลยว่ามันบาดเจ็บแค่ไหน
"มึงมันร่าน กูไม่ได้รุนแรงขนาดนั้นซะหน่อย!"
คนปากจัดทั้งยังปากแข็งเถียงคอเป็นเอ็นทั้งยังก้มๆเงยๆมองหว่างขาอย่างทำอะไรไม่ถูก
"พูดไปพี่ก็ไม่เชื่ออยู่ดี แต่เมลบอกพี่ไว้ตรงนี้เลยนะ ว่าตลอดหลายอาทิตย์มานี้เมลไม่ได้เอากะใครเลยนอกจากพี่"
เสียงปนเสียงสะอื้นกับความเจ็บเสียดก็ดังขึ้นมาเบาๆ หากแต่กำลังก้องในหัวคนฟังซ้ำไปซ้ำมา อารมณ์ที่พลุ่กพล่านก่อนหน้านี้ยิ่งครุมากกว่าเดิมจนร่างกายร้อนระอุราวกับจะระเบิด
"เออ! กูไม่เชื่อ! แล้วรอยจูบนี้อีก!"
ก็พี่อีกแหละฮะ
เมลถึงกับจ้องกลับให้คนเฉไฉเสียวสันหลังกรอกตาไปมาอย่างเข้าใจความหมาย
เมลถึงกับจ้องกลับให้คนเฉไฉเสียวสันหลังกรอกตาไปมาอย่างเข้าใจความหมาย
"แม่งเอ้ย!"
ฟึ่บ
เคนลุกออกจากเตียงหมายจะวิ่งเข้าห้องน้ำไประงับอารม์ตัวเอง ถ้าเป็นจริงอย่างที่มันพูดกูก็จะไม่นอนกับมึงอีก เพราะกูไม่รู้จะยั้งมือได้รึเปล่า ยิ่งมึงเป็นแบบนี้แล้วกูยิ่งห้ามแตะมึงใหญ่เลย
หมับ
เพียงเคนก้าวลงจากเตียงคาราเมลก็กอดเอวจากด้านหลังซบหน้ากับแผ่นหลังแล้วพึมพัมเบาๆ
"พี่จะไปไหน? เมลต้องการพี่นะฮะ"
ฟึ่บ
คาราเมลถึงกับตั้งตัวไม่ทันกับคนที่เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง อารมณ์แปรปรวนซะยิ่งกว่าคนท้อง จู่ๆนอนราบกับเตียงดึงตัวขึ้นไปค่อม สองแขนก็จับข้อมือของคาราเมลไว้
"ถ้ามึงเจ็บมึงก็หยุด กูไม่ได้บังคับ"
คำพูดตรงๆที่คาราเมลรับรู้ได้ว่าเคนเองก็เป็นห่วงร่างกายของตัวเอง เข้าใจเลยว่าทำไมต้องลุกหนี ไม่อยากทำร้ายเขานี้เอง
"หึๆ พี่น่ารักนะ รู้ตัวไหม?"
เห็นได้ชัดว่าสองแก้มของเคนกำลังแดงระเรื่อน่ามองจนคาราเมลที่ความต้องการพลุกพล่านไม่ต่างจากเคนรั้งสะโพกขึ้นสูงก่อนจะกดตัวลงมาช้าๆ
"อาห์!"
ความเจ็บในครั้งแรกแล่นเข้ามาทั่วร่างแต่พอขยับกายช้าๆความเจ็บก็เปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่แผ่กระจายไปทั่วร่างสร้างความสุขให้คาราเมลได้อย่างไม่น่าเชื่อ
ขณะเดียวกันความอ่อนนุ่มภายในและจังหวะเนิบนาบก็ทำให้เคนครางในลำคอหลายต่อหลายที ทั้งๆที่คาราเมลขยับช้าๆไม่ได้มีลีลาเท็กนิคมากมายแต่ร่างเล็กที่กำลังหอบหนักๆ ใบหน้าเปื้อนน้ำตาและเบี้ยวไปคามอารมณ์รักยิ่งกระตุนความต้องการของเคน
ขณะเดียวกันความอ่อนนุ่มภายในและจังหวะเนิบนาบก็ทำให้เคนครางในลำคอหลายต่อหลายที ทั้งๆที่คาราเมลขยับช้าๆไม่ได้มีลีลาเท็กนิคมากมายแต่ร่างเล็กที่กำลังหอบหนักๆ ใบหน้าเปื้อนน้ำตาและเบี้ยวไปคามอารมณ์รักยิ่งกระตุนความต้องการของเคน
"อะ อ๊ะ อาห์ อา ฮึก อาห์"
การขยับสะโพกสวนของเคนอาจจะไม่ใช่ความคิดที่ดีสำหรับคนข้างบนที่กำลังเจ็บหนัก สีหน้าของคาราเมลเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด หากแต่เขากำลังสุข สุขจนลืมความเจ็บปวด
"อ๊าาา อาห์ พี่เคนฮะ อึ่ก อา"
ความใหญ่โตที่ขยับอยู่ภายในร้อนระอุจนคนได้รับร้อนตาม สองมือก็เปลี่ยนมาลูบแผงอกคนข้างล่างอย่างหลงใหลหุ่นนายแบบ ก้มลงขบเม้มสร้างรอยทั้งๆที่ขยับอยู่
"อือ"
ภาพตรงหน้าทำเอาความอดทนของเคนขาดสะบั้นพลิกตัวขึ้นค่อม กดร่างบางลงกับเตียง จับขาพาดคอ กระแทกกายเข้าจนสุด
"อ๊าาาาา"
คาราเมลครางลั่น สองมือจิกลงผ้าปูเตียง กระพริบตาไล่หยดน้ำที่คลอหน่วย จ้องมองภาพตรงหน้า สีหน้าทรมานของคนที่พยายามจะห้ามตัวเองน่ามองยิ่งกว่าใคร หยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ริมฝีปากกำลังเม้มเข้าหากันราวกับข่มอารมณ์ สายตาเสน่หาที่กำลังจ้องมองร่างของตัวเอง ทุกอย่างของเคนทำให้คาราเมลยกยิ้มร้าย ก่อนจะพูดประโยคที่ร้ายกว่า
"ทำเลยฮะ ไม่ต้องกลัวเมลเจ็บ เมลทนได้"
คำพูดที่เป็นเหมือนตั๋วทัวร์สวรรค์ลอยเข้าหูแล้วก็ตัดเส้นความอดทนของเคนให้ขาดแบบต่อไม่ติด กระแทกกายแรงๆครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงหอบปนกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังคลอไปพร้อมๆกันตลอดทั้งคืน สองร่างที่กำลังนัวเนียไม่คิดที่จะหยุดด้วยซ้ำแม้เวลาจะผ่านมาหลายชม.แล้วก็ตาม
ตามต่อได้ที่นี้จ้า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น