"อ๊าาา!!"
แรงกระชากหมุนตัวคาราเมลให้หลังลอยขึ้นจากพื้นเตียงกดหน้าลงกับเตียงอีกครั้งตามมาด้วยแรงกระแทกที่ไม่มีแม้แต่การเปิดทางหรือสารล่อลื่น
หยาดน้ำใสใหลอาบแก้มส่วนหนึ่งเป็นเพราะความเจ็บและจุกที่แล่นพล่านเข้ามาพร้อมกับแก่นกายของรุ่นพี่หากก็ไม่เจ็บเท่าคำพูดที่แสบแทงทะลุหัวใจคนฟัง
"ฮึก...อาา...อึ่ก..."
ใช่ว่าเคนจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่บีบรัดรอบน้องชายแต่เขาหยุดตัวเองไม่ได้แล้ว ความรู้สึกอยากเอาคืนหายไปหมดตอนที่เสียงสะอื้นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆให้เคนลดจังหวะและความรุนแรงเมื่อกี้ลง
"ฮึก...อือออ...ฮือ..."
สองมือของคาราเมลกำผ้าปูเตียงแน่นอย่างหาที่ระบายไม่ได้ ใบหน้าซุกลงกับหมอนกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง หากแต่คนข้างบนก็ได้ยินชัดเจนจนต้องโน้มกายเข้ามาหาพรมจูบไปทั่วต้นคอและแผ่นหลัง
"อย่าร้องนะ..."
คำเดียวที่ทำให้คาราเมลกลืนก้อนความเจ็บลงส่วนลึกของจิตใจ เคนลดจังหวะลงทั้งยังคลึงสะโพกหวังจะให้ผ่อนคลายกับความเจ็บที่เขาเพิ่งสร้างแต่ก็ได้แต่ขยับตามใจชอบในเวลาต่อมา
"อืออ อาาา...พี่เคน...อาา"
ทั้งๆที่ตอนแรกเจ็บเสียดจวนจะตายแต่ตอนนี้กลับเหลือแค่ความเสียวซ่านที่แล่นไปทั่วร่าง เนื้อตัวที่บดเบียดแนบกันจนเกิดเสียง ความร้อนของคนทั้งสองคนที่กำลังพัดผ่านไปช้าๆ ความรู้สึกไม่อยากให้มันจบเกิดขึ้นในใจ แต่กลับทำได้แค่เก็บมันเอาไว้ในส่วนลึกแล้วปรนเปรอกันและกันจนจบราตรีนี้
แค่คู่นอนรายวัน คืนพรุ่งนี้มึงก็ไปแรดกะคนอื่นอยู่ดี แม่งเอ๊ย!
ตามต่อคร้าบผม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น