"ฮึก คุณมัน อ๊าาาา"
ผมกัดปากตัวเอง ข่มตาหลับอย่างจำใจ ไม่อาจทนมองหน้าของซุ๋ยได้ในเวลานี้ เขาเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังไล่ตะครุบเหยื่ออย่างผม
ความรู้สึกจุกจนพูดไม่ออกสอดเข้ามาพร้อมกับนิ้วเรียวใหญ่ของกัปตัน มันเจ็บ แต่ผมก็ตอบรับนิ้วนั้นง่ายๆตามความเคยชินของรับที่ถูกกระทำรุนแรงมาตลอด
"ผมให้คุณไปไม่ได้"
"ฮึก...ปล่อยผมไป...ผมขอร้อง.."
ปากผมก็ยังพึมพัม เบี่ยงหน้าหลบคนที่พึมพัมอยู่ซอกคอผม
รันเขาไม่หยุดแน่ๆ ให้เขาซ้อมผมเลยดีกว่า เรื่องมันจะได้จบๆ
"รันเขารอผมอยู่...รันเขา...ฮึก..."
"ผมก็รอ! รอคุณอยู่ตรงนี้มาตลอด"
กึก
ผมนิ่ง คนตัวโตยืดตัวขึ้นไปถอดเสื้อน.ร.ออก โดยที่อีกมือยังกดแขนผมไว้กับเตียง ผมปล่อยน้ำตาไหลลงมาอย่างไม่คิดจะปิดบังความอ่อนแอของตัวเอง ก็เขาเคยเห็นมาแล้ว ผมจะซ่อนทำไมอีก
"ยอมเขาได้ แต่ยอมคนที่รักคุณอย่างผมไม่ได้อย่างนั้นเหรอครับ"
เสียงนิ่งๆที่ถามผมเสียงเรียบค่อยๆเบาหวิว
"ฮึก...ผมไม่คู่ควรกับคุณ...ผมรักคุณไม่ได้..."
ถ้าผมรักคุณ คุณจะเจ็บปวดเพราะความอ่อนแอของผม
คุณจะเจ็บปวดกับอดีตของผม
"คุณยังไม่ได้ลองรักเลย แล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะโค้ช"
เฮือก
"อย่ายุ่งกับตรงนั้นนะกัปตัน!"
จะไม่ให้ผมดิ้นพล่านเป็นหมาถูกน้ำร้อนลวกได้ยังไง ก็ในเมื่อเขาปลดกางเกงของผมไปกองอยู่ที่เข่า เหบือแค่ชั้นในสีขาวบางๆเท่านั้น
"ตรงไหน...คุณหมายถึงตรงนี้เหรอ"
เฮือก
"อ๊าาา อย่า อย่า อย่า!!!"
ผมสะบัดหน้าแรงๆตอนมี่มือของเขาตะปบลงที่กลางเป้า ทั้งยังแค่นคลึงจนผมต้องหนีบขาเข้าหากัน
"ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะครับ"
ฟลุบ
"อือออ"
ผมเชิดหน้าขึ้นนิดๆ สองขาหนีบเข้าหากันปกปิดส่วนอ่อนไหวที่กำลังตื่นตัวเพราะการจู่โจมแบบสัตว์ป่านั้น
ฟึ่บ
เฮือก
ผมต้องผงกหัวขึ้นไปมองไอ้ความรู้สึกร้อนๆที่กำลังเสียดสีกับมังกรน้อยของผม ก่อนตะหน้าเปลี่ยนสี รีบดีดตัวหนีแก่นกายขนาดมหึมานั้น
"ไม่! อบ่านะคุณ!"
หมับ
ผมยังหนีได้ไม่ถึงเมตรเขาก็ลากขาผมสอดตัวเข้ามากลางลำตัวผมอีกที ล้มตัวทับผมจนขยับไม่ได้
"ซี้ดดดด...คุณก็มีอารมณ์แล้วนี้ครับ"
"คุณมัน!…"
สวบ
"อ๊าาาาาาาาา"
สติของผมจมดิ่งไปกลับแท่งร้อนที่สอดเข้ามาภายในตัวของผม
หมับ
มือผมจิกลงบนเตียงอย่างหาที่ระบาย น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าใหลอาบสองแก้ม ปากสั่นระริกกับความเจ็บที่ได้รับ
"...ฮึก...คุณทำแบบนี้...ฮึก ทำไม..."
ผมปรือตาขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา ผู้ชายที่กำลังทำหน้าทรมานไม่ต่างกันกำลังข่มอารมณ์ตัวเอง
"เพราะผม...รักคุณน่ะสิ...ถึงจะมัดคุณไว้ ล่ามคุณไว้ คุณก็จะไปหาเขา..."
ผมกัดฟันแน่นกับความจริงที่เขาพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวดนั้น
"…แต่ถ้าคุณไม่มีแรง เดินไม่ได้ไปสักพักคุณก็จะยังอยู่ที่นี้กับผม"
ผมน่ะช๊อกกับความคิดของเขา มันจริง และคำพูดของเขามันทำให้ผมน้ำตาไหลไม่หยุด
"ฮือออออ แบบนี้ไม่เรียกว่ารักหรอก.."
ฟึ่บๆๆ
"อ๊าาา...อาาาา...คุณ! ฮือออ หยุด...หยุดนะ"
ผมตัวโยกโคลงไปมากับการส่ายสะโพกกระแทกเข้ามาในตัวผมอย่างรุนแรงของซุ๋ย เขาไม่แม้แต่จะฟังผมแล้วด้วยซ้ำไป
หมับ
มือของผมปัดป่ายไปบนใบหน้าของเขา มันไม่ได้ช่วยให้เขาหยุดขยับสะโพกได้ แล้วจากความเจ็บจุกในตอนแรกมันก็ค่อยๆมีความเสียวเพิ่มมา สลับกันไป
"อือออ อ๊าาาา ฮึก พอ! อือออ พอสักที ฮึก"
ผมพูดทั้งน้ำตา ทั้งเสียงสะอื้น เสียงอ้อนวอน เสียงครางปนเปกันไปหมดจนเริ่มไม่เป็นภาษา
เฮือก
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ
แท่งร้อนๆค่อยๆเข้าออกในตัวผมช้าๆ ตอนแรกที่เข้ามากับตอนที่ขยับขนาดของเขามันต่างกัน มันใหญ่ขึ้นในตัวผม
จังหวะที่เนิบนาบและรุนแรงให้ความรู้สึกแตกต่างจากที่ผมเคยทำกับรัน แตกต่างซะจนผมหายใจไม่ทัน
"อ๊าาาา พอ! ได้ยิน ฮึก ไหม ผมบอกให้พอ!"
มือของผมถูกกดลงกับเตียงอีกครั้ง ข้างที่ไม่เป็นอิสระก็พยายามขัดขืนจนรู้สึกเจ็บจากเข็มขัดที่เสียดสีกับข้อมือ ดวงตาปรือจนจะหลับกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่เพิ่งเคยสัมผัส
"อึ่ก ฮึก...ขอร้อง..ฮือออ ผม...ผมต้องไปหารัน...อื้ออออ"
ฟึ่บๆๆๆ
ลิ้นร้อนสอดเข้ามาในปากผมอย่างรวดเร็ว ไอ้ท่าทีเนิบนาบอ่อนโยนก็รุนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รวมไปถึงข้อมือของผมที่ถูกบีบจนขึ้นรอยแดง
เจ็บ...จนหลั่งน้ำตา
"มีอะไรกับผมอยู่อย่าเรียกชื่อผู้ชายคนอื่น"
เขาคำรามในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ
ฟึ่บๆๆๆ
"อ๊าาาา อะ อาาา เจ็บ...กัปตัน มันเจ็บ...ฮึก…อืออออ อ๊าาาาา"
ผมรู้แล้วว่าเขาโกรธเรื่องอะไร เขาคงไม่ชอบที่ผมเรียกชื่อรัน ถึงได้รุนแรงกับผมแบบนี้
"อืมมมม ซี้ดดดดด โค้ช..."
ฟึ่บๆๆ
เอี๊ยดๆ
เสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดปลุกอารมณ์ของผมให้พลุกพล่านยิ่งกว่าเดิม ไม่ว่าผมจะหันไปทางไหน เขาก็จะโน้มหน้ามาสบตาผมตลอด
"อย่าหลบตา...อือออ มองผมสิ...ผมกำลังอยู่ในตัวคุณ มองผม!"
คำสั่งเสีบงเข้มทำให้ผมไม่อาจจะขัดใจเขาได้ สบสานตาเขาผ่านม่านน้ำตาหยดใส
"อือออ ผมรักคุณครับโค้ช...รักคุณ"
"โฮฮฮฮฮฮ"
ผมปล่อยโฮออีกละรอกเมื่อได้ยินว่าเขาบอกรักผมอีกแล้ว สายตาคู่นั้นจริงจัง แล้วก็จริงใจ เสริมให้ร่างกายของผมตอบรับเขาเป็นอย่างดี
"เยนท์...อือออ"
"อืออออ ฮึก ฮืออออ อาาาา อาาา"
ผมร้อง เพราะดีใจที่ซุ๋ยเขารักผม ผมร้อง เพราะเสียใจที่ผมไม่อาจทำให้เขาเสียใจได้
ผมตัดขาดจากรันไม่ได้ แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าผมไม่รักเขา
หมับ
"ฮึก...ฮือออ คุณอยากจะทำอะไรก็เชิญเลย..ฮึก"
ผมกุมผมตัวเองเป็นกระจุก อยากจะทึ้งแรงๆให้มันเจ็บซะบ้าง
เมื่อรู้ว่าสู้ไปก็เปล่าประโยชน์ไอ้ที่ดิ้นๆเมื่อกี้ก็สงบลง เพ่งสมาธิไปที่ช่องทางด้านหลังให้มันผ่อนคลายและเลิกตอดรัดเขาถี่รัวแบบนี้สักที
จุ๊บ
"ผมขอโทษ...แต่วิธีนี้คือวิธีที่ดีที่สุดแล้ว"
ฟึ่บๆๆๆ
"อ๊าาาา อาาา..ฮึก...อ๊ะ อะ ฮือออ"
สะโพกแกร่งขยับถี่รัวจนผมต้องเอื้อมมือไปดันหน้าท้องเขาไว้ ร่างกายของผมมันชินชากับความรุนแรง แต่ความรุนแรงที่แฝงด้วยความอ่อนโยนของซุ๋ยผมไม่ชิน
มันแปลกๆ ไม่ใช่แค่ทำๆ รู้สึกดีแล้วก็เสร็จๆไปเหมือนที่ผ่านๆมา มันเสียวกว่า ดีกว่า ไม่รู้สิ หรือเพราะว่าผมก็มีอารม์เหมือนกัน
"เรียกผมสิ"
"อืออออ อ๊าาาา กัปตัน..."
ร่างกายของผมตอบสนองเขาโดยอัตโนมัติ ช่วงล่างเริ่มขยับตามแท่งเอ็นร้อนๆที่กำลังเคลื่อนอยู่ในตัวของผม แผ่นอกแอ่นขึ้นบรรเทาความเสียวซ่านของตัวเอง
สภาพผมตอนนี้ก็ไม่ต่างจากถูกกลืนกินเข้าไปทั้งตัวแล้ว สติจมดิ่งไปกับรสรักที่เขามอบให้แล้ว
สวบ สวบ สวบ
"อ๊าาา อือออ ฮ้า ฮ้า"
มือของผมลูบๆดันๆหน้าท้องของซุ๋ยไว้ แค่นี้ผมก็ลุกเดินหนีเขาไปไหนไม่ได้หลายวันแล้ว ขืนถ้าเขายังรุนแรงแบบนี้ ร่างกายผมได้พังแน่
ผมเม้มปาก เชิดหน้า ดวงตาข่มให้หลับสนิท ฟังเพียงเสียงหอบหายใจของซุ๋ย
"ฮ้า ฮ้า..เยนท์ ฮ้า...ผมรักคุณ...จุ๊บ"
ปลายจมูกของเขาแตะลงบนแก้มของผมเบาๆ ความอ่อนโยนที่ทำให้ผมเลื่อนมือไปกอดคอของเขาไว้มั่น
"ซุ๋ย...ฮึก...ฮ้า อ๊าาา อาาา อาา"
ฟึ่บ
เสื้อของผมถูกปลดกระดุมทั้งแผงในคราวเดียว ที่ครางต่ำๆอยู่ข้างหูผมก็เลื่อนลงไปขบเม้มที่หน้าอกแทน
"ซุ๋ย แฮ่ก ฮ้า "
"คุณคงไม่ว่าอะไร ถ้าผมจะตีตราว่าคุณเป็นของผม"
เฮือก
ผมสะดุ้งกับปลายลิ้นชื้นที่แตะลงบนผิสเนื้อของผม ผมไม่เคยรับรู้มาก่อน ว่าการถูกเลียจะให้ความรู้สึกแบบนี้
ร่องรอยที่ผมเคยได้รับจะมาจากการดูด กัดแรงๆจนผมเจ็บ ไม่ได้ค่อยๆส่งปลายลิ้นไปเลียอย่างที่เขาทำ
"หืม คุณขนลุกนะครับ"
ผมก้มมองตาม อย่างที่บอกว่าสติผมน่ะขาดสบั้นไปแล้ว เขาจะให้ผมทำอะไรในตอนนี้ผมก็ทำได้ ไม่ต่างจากโดนสะกดจิตที่ถึงแท้จะถูกสั่งให้ทำร้ายตัวเองก็ยังทำ
จ๊วบ
"อ๊าาาา ฮ้า ฮ้า..."
ผมครางเสียงหวานกับปากของเขาที่ครอบลงบนยอดอกของผม ดูดเลียแผ่วเบาจนผมสัมผัสได้ถึงความชื้นจากน้ำหวานในปากเขา
"หวาน...เยนท์ หวาน"
จ๊วบๆ
"อือออ อือออ ฮ้า ฮ้า"
เขาไม่ได้อ่อนโยนขึ้น จังหวะการขยับยังเหมือนเดิม ความเจ็บแล่นพล่านไปทั้งร่างแต่ก็สลับกับความเสียวซ่านแบบที่แกร่งไปทั้งหน้าท้อง
"ผมรักคุณ อืออออ ซี้ดดด"
ฟึ่บๆๆ
เป็นอีกครั้งที่เขาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ทั้งๆที่ไม่ได้แตะต้องแก่นกายของผมเลยสักนิด แต่ผมกลับรู้สึกได้ว่ามันเปียกแฉะพร้อมจะเสร็จได้ทุกเมื่อ
บัดซบ! ผมรู้สึกดีมากขนาดนี้เลยเหรอ!!
"อืออออ อ๊าาาา อะ อะ อาาาาาา"
มือผมกำชายเสื้อตัวเองไว้มั่น สายตามองไปที่ซุ๋ยอย่างไม่วางสายตา ภาพที่มักจะเป็นรันในบรรยากาศมืดดำที่ดึงผมลงไปใต้ทะเลลึก แต่กลับเป็นซุ๋ย ที่เหมือนแสงสว่างเล็กๆที่ส่องมายังใต้ทะเลลึกแห่งนี้
หมับ
ขณะที่ผมเอื้อมมือไปตรงหน้า ซุ๋ยก็จับมือผมไว้ ดึงเข้าไปจูบเบาๆแล้วแนบข้างแก้มตัวเองไว้
ฟึ่บๆๆๆ
"ผมรักคุณ อะ อ๊าาาาา ฮ้า ฮ้า"
"อร๊าาาาางงงงงง"
หน้าอกของผมเด้งขึ้นจากพื้นเตียงเพราะความเสียวสุดท้ายที่ทำเอาผมกระตุกไปทั้งร่าง ตอดรัดถี่รัวสัมผัสได้ถึงน้ำอุ่นๆที่ชีดเข้ามาภายในตัว ก่อนจะกลับมานอนหอบหายใจระรัวอย่างหมดแรง
ก้มมองหน้าท้องที่เปื้อนไปด้วยน้ำรักของตัวเอง ก่อนจะเบี่ยงหน้าหลบสายตา
"...รัก..ฮ้า ฮ้า...ผมก็...รัก..."
แสดงความคิดเห็นกันได้ที่นี้เลยครับผม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น