The Prince S Ep.16

หมับ

 

"อึ่ก...อย่า จารย์ อย่าจับตรง..."

 

หมับ

 

"อ๊าาาาา"

 

น้ำปั่นส่งเสียงครางลั่นห้องตอนที่พีรวบแก่นกายที่ขยายใหญ่เต็มที่พร้อมกับรูดรั้งให้เบาๆ แถมยังใช้นิ้วโป้งขยี้ส่วนเปล่าให้น้ำปั่นยิ่งเชิดหน้าขึ้นตามแรงอารมณ์ ปฏิเสธไม่ได้หรอก ว่าการที่มีคนอื่นทำให้ มันดีกว่าทำให้ตัวเองมากโข รู้สึกมากกว่า แถมยังเสียวมากกว่า

 

"เห็นไหม? เอามือออกไปดีๆแค่แรกก็จะได้รู้สึกเร็วๆยังไงละ ไม่ดีหรือ? ตอนที่ฉันทำแบบนี้"

 

ฟึ่บๆๆ

 

เฮือก

 

"อ๊าาาาา จารย์ อย่า แม่ง มันเสียว อึ่ก อืออออ"

สติแทบจะหลุดออกจากร่าง ตอนที่พีขยับมือเร็วขึ้นพร้อมกับใช้มือข้างที่ว่างขยี้หัวนมสีชมพูน่าดูด ซุกไซร้ซอกคอโดยที่ไม่ทิ้งรอยอะไรไว้แค่ปั่นป่วนความรู้สึกของคนข้างล่างก็เท่านั้น

 

"ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ? นายชอบฉันไม่ใช่รึไง? รังเกียจที่ฉันทำให้รึไง?"

 

"อึ่ก อ๊าาาาาา อะ อืออออ จารย์ พะ พอแล้ว อึ่ก"

ยังไม่ทันได้ทำอะไรมากส่วนเปล่าสีแดงสดก็เริ่มฉ่ำน้ำให้ปุริมที่แค่คิดว่าจะเล่นนิดหน่อยยกยิ้มหัวเราะในลำคอ ชอบใจเจ้าเด็กจอมปั่นป่วนมากกว่าเดิมเมื่อครางเสียวอยู่ใต้ร่างเขาแบบนี้

 

"หืม? จะให้พอเหรอ? จะเสร็จแล้วแท้ๆ"

 

ฟึ่บๆๆ

 

"อื๊อออ อืออออ"

ยิ่งพีเร่งจังหวะ น้ำปั่นก็ยกสะโพกขึ้นส่ายตามอย่างไม่รู้ตัว ยิ่งเห็นใบหน้าของน้ำปั่นตอนที่กำลังสุขสมกับมือของเขาแล้ว อาจารย์ปุริมที่มักจะเย็นชาและโหดสัดๆกับเหล่านศ.ก็เริ่มเผยธาต์แท้

 

หมับ

 

"อึ่ก จารย์ ทำอะไรน่ะ จารย์"

 

น้ำปั่นถึงกับยันตัวขึ้นมาในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน มือข้างหนึ่งจับข้อมือพีไว้โดยที่มีสายตาทรมานจ้องมองไปที่พี

 

จะไม่ให้ไอ้น้ำปั่นโกรธได้ยังไง ก็เล่นทำๆให้เขาจะถึงแล้วก็มาปิดปากท่อกันแบบนี้ เป็นใครก็ไม่พอใจทั้งนั้น

 

"ฮ้า ฮ้า ปล่อย อย่าทำ...อึ่ก อย่างนั้น"

แต่ยิ่งได้เจอแบบนี้ น้ำปั่นกลับกระตุกถี่ๆยิ่งเข้าใกล้ปลายทางมากกว่าเดิม ใบหน้ายิ่งเขียนคำว่าขอร้องไว้กลางหน้าผากว่าได้โปรดปล่อยให้ผมเสร็จที ยิ่งทำให้พีกระตุกยิ้ม และขยี้ส่วนเปล่าแรงๆจนน้ำปั่นตัวสั่นสะท้าน

 

"บอกให้ปล่อยแต่นายกำลังสีหน้ายั่วยวนนะน้ำปั่น"

 

เฮือก

 

"อือออ ผม ผมไม่ได้ทำ"

"ทำสิ นี้ไง ทำอยู่"

 

คนที่อยู่ด้านล่างหรือจะมาสู้คนคุมเกมอย่างปุริม ยิ่งเถียงปุริมก็ยิ่งเขี่ยส่วนเปล่าขยับนิ้วคลึงส่วนโคนให้น้ำปั่นยิ่งทรมาน จะออกก็ไม่ได้ออก แบบนี้มันยิ่งกว่าเอามาเชือดทิ้งซะอีก

 

"อึ่ก อ๊าาาาา จารย์ อึก ผมขอร้อง ปล่อยผมไปเถอะ ให้ผม..."

 

"หืม? ก็ได้ๆ"

 

น้ำปั่นที่ไม่คิดจะขอร้องให้ใครมาช่วยก็หอบแฮ่กๆทิ้งหัวซบอกให้พีกัดปากพร้อมกับเอ่ยเสียงเจ้าเล่ห์

 

"แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน"

 

หงึกๆ

 

"อะ อื้ม อะไรก็ได้ อะไรก็ได้ทั้งนั้น ให้ผมไป ปล่อยผมไปที"

 

แล้วเข้าใจไหมว่าคนกำลังอยู่ในอารมณ์จะเสร็จ จู่ๆก็มีมือมาอุดทางออกเอาไว้ ไอ้คนที่กำลังจะพุ่งมันก็มาอัดกันอยู่ตรงส่วนปลาย แล้วก็ยิ่งทรมานเข้าไปอีกตอนโดนปลุกปั่นภายนอกให้เสียวว๊าบไปจนถึงตับ

 

"หึๆ"

 

ฟึ่บๆๆ

 

พรวด

 

แล้วคนเจ้าเล่ห์ที่เล่นบทคนดีก็ยอมปล่อยให้น้ำปั่นเสร็จไปทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำอะไรมาก มองร่างที่ลงไปนอนแพ่กับเตียงอย่างหมดแรง หน้าท้องก็กระเพื่อมตามระบบของร่างกายตอนหายใจเข้าปอดหนักๆ

 

"แฮ่กๆ..."

 

ฉ่า

 

แต่พอคิดว่าตัวเองทำอะไรลงไปไอ้น้ำปั่นก็เด้งตัวขึ้นมานั่งจ้องหน้าอาจารย์ส่วนประสาทวิทยา ก่อนจะหน้าแดงแจ๋ตอนที่เห็นสภาพตัวเอง ริมฝีปากที่ยังเจอบวมจากอาหารเผ็ดร้อนเมื่อกี้สั่นระริก ดวงตาฉ่ำน้ำแห้งไปแล้วกระพริบตาถี่ๆให้แสงไฟกระทบกับหยดน้ำที่เกาะกับจนตายาวเป็นแพ ภาพที่ปุริมอยากจะดึงน้ำปั่นมากระแทกให้สมอยาก

 

เมื่อปุริมอยากได้อะไรก็ต้องได้...แล้วก็ต้องได้มาแน่นอนเหมือนได้หุ่นหรือของเล่น ที่วางตรงไหนก็อยู่ตรงนั้น เป็นของที่ทำให้หายเบื่อ พร้อมๆกับเป็นของตายที่จะไม่มีวันเบื่อตัวเอง

 

"หึๆ เสร็จไวจริงๆด้วยสินะ"

 

ยิ่งได้ยินคำนี้น้ำปั่นก็ยิ่งหน้าแดง เผยอปากจะเถียงก็หลายรอบ แต่ก็พูดไม่ออกสักแอะ แล้วโอกาสที่ชญานนท์จะพูดน้อยๆมีบ่อยทีไหน พีก็ไม่คิดจะปล่อยให้มันหลุดมือไปง่ายๆ เลยขอบปากแล้วโน้มหน้าเข้าไปกดจูบบนหน้าผากอย่างอ่อนโยน

 

"พี่หมอจะช่วยบำบัดอาการเสร็จเร็วให้เอง"

 

สิ้นเสียงนี้น้ำปั่นก็เบี่ยงหน้าหลบ กึ่งนั่งกึ่งนอนให้พีกดไหล่นำทางให้น้ำปั่นนอนราบไปกับเตียง

 

"ข้อแลกเปลี่ยนของฉันไม่ยากหรอก แค่ตามใจฉัน หึๆ ทนฉันให้ได้ก็พอ"

 

"ทะ ทำไมผมต้องทำตามที่จารย์ต้องการด้วย"

 

"หืม? เหมือนนายจะลืมไปแล้ว ว่าเมื่อกี้บอกว่าจะข้อแม้อะไรก็ได้ หึๆ ลืมไปแล้วรึไง?"

 

กึก

 

เจอย้อนไอ้ปั่นก็จ๋อยสิครับ ลูกผู้ชาย(?)อย่างไอ้ปั่น พูดคำไหนคำนั้น

 

"...แล้วนายก็ชอบฉันไม่ใช่รึไง ตามใจคนที่ตัวเองชอบมันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? หึๆ"

 

คนมากประสบการณ์ที่ไม่ได้ซื่อๆเหมือนภายนอกเมื่อได้เริ่มไล่ต้อนอะไรแล้วเขาก็จะไล่ขยี้ให้จนมุม แล้วน้ำปั่นที่ไร้ซึ่งประสบการณ์ใดๆก็ทำเพียงแค่หลบสายตา

 

"ดี อย่างนั้นแหละ"

 

จริงๆปุริมก็ไม่คิดว่าน้ำปั่นจะง่ายขนาดนี้ เพียงแค่เลี้ยงข้าวมื้อเดียว วางยาจับยัดขึ้นรถ อ้างจะไปส่งก็ลากขึ้นเตียงได้ง่ายๆ คิดว่าจะขัดขืนให้ได้ใช้กำลังก็สนุกไปอีกแบบ แต่พอน้ำปั่นมันยอมให้แกล้งแล้วก็ตื่นเต้นไปอีกแบบเหมือนกัน

 

ฟึ่บ

 

"อ๊ะ จารย์จะทำไร"

 

จะยอมยังไงน้ำปั่นก็ยังคงคิดว่าตัวเองเป็นชายแท้ๆอยู่ ตอนที่พีแยกขาตัวเองออกกว้างแล้วแทรกกลางเข้ามาระหว่างขาเจ้าตัวก็ร้องเสียงหลงผลักหัวไหล่ให้คนที่ยังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าสักชิ้นล๊อกแขนข้างหนึ่งกดลงกับเตียง

 

"ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? หมอจะบำบัดให้ยังไงล่ะ อาการเสร็จเร็วเนี่ย"

 

ลิ้นสีแดงสดเลียริมฝีปากให้น้ำปั่นผวาจนขนตูดลุก เริ่มขยับตัวถอยห่างแล้วใช้มือข้างที่เป็นอิสระผลักไหล่พี

 

"จารย์ อย่านะ! จารย์จะเอาไอ้นั้นใส่เข้ามาไม่ได้นะเว้ย!!"

 

คนที่เริ่มโวยวายขึ้นมาบ้างแล้วเริ่มดิ้น เริ่มโวยวายแบบที่พีเพียงหัวเราะแล้วปิ๊งอะไรสนุกๆในสมอง

 

"ถ้าอย่างนั้นก็เลือกเอา"

 

"เลือก?"

 

"ระหว่างให้ฉันเข้าไปในตัวนาย หรือจะ..."

 

ฟึ่บ

 

เสื้อตัวบางถูกกระชากออกจากตัวพีทีเดียว โน้มตัวลงไปบอกแผนร้ายให้น้ำปั่นกลืนน้ำลายไม่ลงคอ

 

"...อมมัน"

 

พลั่ก

 

"ไม่มีทาง"

 

"หึๆ งั้นก็อ้าขาให้ฉันสิ"

 

"ไม่เอา ยังไงก็ไม่เอา"

 

ถ้าจะบอกว่าติดเชื้อหัวดื้อมาจากวาฬก็คงได้ พี่น้องก็นิสัยคลายคลึงกันบ้าง ถึงจะไม่ใช่พี่น้องแท้ๆก็เถอะ

 

"ถ้าอย่างนั้นเรื่องระหว่างเราก็จบ ฉันจะไม่ทำกับนายอีก ถือซะว่าคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หึๆ โอเครึเปล่า"

 

กึก

 

แต่พอได้ยินแบบนั้นไอ้น้ำปั่นมันก็ช็อก บอกตรงๆเลยว่ามันไม่อยากเลิก ถึงจะแค่เรื่องบนเตียงแต่อาจารย์ก็มอบความสุขให้มันได้อย่างที่มันไม่เคยสัมผัสมาก่อน ต้องบอกว่า...ติดใจ ถึงจะถูก

 

"...กะ ก็ได้"

"หืม? ว่ายังไงนะ"

 

"อมก็ได้..."

 

"อะไรนะ? ฉันไม่ได้ยิน"

 

"เออ ผมอมก็ได้!"

 

ได้ยินอย่างนั้นพีก็คลืบคลานขึ้นไปคร่อมทับเหนือหน้าอก ปลดเข็มขัดพร้อมกับรูดซิบโชว์แก่นกายที่ดูจะตื่นเต้นไม่น้อยกับการสัมผัสตัวน้ำปั่น

 

"งั้นก็อมซะสิ ชอบฉันถึงขั้นต้องใช้เสื้อกาวน์ฉันเลยไม่ใช่รึไง"

 

ฉ่า

 

ยิ่งขยี้จุดอ่อน น้ำปั่นก็ยิ่งอับอายจนสมองไม่ต้องได้คิดอะไรแล้วอย่างเดียวที่ต้องทำ คืออมไอ้หนูของพีเท่านั้น ถ้ายังอยากจะมีอะไรกับคนที่ตัวเองชอบ

 

"จารย์ ทำแบบนี้มันจะดีเหรอ? ฮ้าๆ แฮ่กๆ จารย์เป็นอาจารย์แต่ทำงี้กับลูกศิษย์...ตำรวจจับนะจารย์"

 

"หึๆ นายจะปล่อยให้ฉันถูกจับไหม? ถ้านายไม่พูด ฉันไม่พูด ตำรวจจะจับฉันได้ยังไง? นายเองก็ไม่ใช่เด็กอมมือที่ถูกฉันหลอกนะ"

 

ปุริมคร่อมทับเหนือหน้าอกกะจะไม่ให้น้ำปั่นขยับตัวไปไหนแม้แต่น้อย ไอ้คนที่ตอนนี้ไม่มีสติจะไตร่ตรองก็ตกหลุมไปแล้วเต็มๆ ให้พีแสยะยิ้มแล้วดึงมือน้ำปั่นมาวางตรงหน้าขา

 

"เอาสิ เมื่อกี้ฉันทำให้นายไปแล้ว ถึงตานายทำให้ฉันบ้างแล้ว"

 

น้ำปั่นเองก็เก้ๆกังๆ สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะทำให้ แต่พอมองเจ้าส่วนตุงๆที่อยู่ตรงหน้านี่แล้วก็กลืนน้ำลายไม่ลงคอ เมื่อคิดว่าจะต้องอมไอ้นั้นเข้าปากจริงๆ

 

แค่คิดกูก็สยองแล้วเว้ยยยยย แต่ก็ไม่อยากให้อาจารย์หยุดเหมือนกัน ถ้าไม่ทำ ก็จะไม่มีครั้งที่สองน่ะสิ

 

"จับสิ"

 

หมับ

 

น้ำปั่นเลื่อนมือไปจับส่วนนั้นตามที่พีบอก ขยุ้มขยำอย่างพอใจกับขนาดของมัน ปนๆอิจฉาที่ของตัวเองเล็กกว่า ให้พูดกันตรงๆน้ำปั่นก็กำลังเมามันส์กับการจับของคนอื่น

 

"อมสักทีสิ"

อย่าลืมอ่านต่อเนอะๆ

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1351482&chapter=17