กึกๆๆ
“อะ
อ๊ะ...อือออ”
ร่างของชิองสั่นไปตามแรงกระแทกของริโอ้
มือไม้ปัดป่ายไปทั่วเตียงดึงทึ้งเอาผ้าปูเตียงแทบหลุดออกมาคามือ
เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามโครงหน้าสวยที่สะบัดไปมาหลายต่อหลายที
เสียงครางดังกึกก้องไปทั่วอย่างห้ามไม่ได้สำหรับบทรักที่ดำเนินมาเรื่อยๆไม่ได้พักตลอดทั้งคืน
“อ๊ะ
มะ ไม่ไหวแล้ว จะเสร็จ อ๊ะ...”
ชิองเกร็งไปทั้งตัวกระตุกอย่างแรงจนเจ้ามังกรผงาดสัมผัสได้
กลิ่นของเหลวสีขุ่นลอยแตะจมูกคละคลุ้งกับกลิ่นเหงื่อของคนทั้งสอง
แวมไพร์อย่างชิองยิ่งหน้าแดงเมื่อนึกถึงสภาพห้องสภาพเตียงและสภาพเขาที่ร่วมรักกับริโอ้นับครั้งไม่ถ้วน
“นายเสร็จหนีฉันอีกแล้วนะ”
ฟึ่บ...ฟึ่บ...ฟึ่บ
ริโอ้กระชับสะโพกของชิองกระแทกกายเข้าหารุนแรงก่อนจะปลดปล่อยความต้องการออกมาเข้าไปลึกในตัวของชิอง
ความรู้สึกอุ่นวาบในช่องท้องกระตุ้นให้ช่องทางเล็กๆตอดรัดแก่นกายที่ยังค้างอยู่กับที่ลึกเข้าไปจนรู้สึกได้ว่ามันกระตุกยามที่ปลดปล่อยออกมา
ฟึ่บ
“น่ารัก”
ริโอ้ก้มลงจูบหัวไหล่มนของชิองอย่างอ่อนโยน
ลากริมฝีปากพรมจูบไปทั่วช่วงไหล่ลามขึ้นมาถึงคอ
จูบเบาๆที่แก้มแล้วเลื่อนหน้าออกมาสบสายตา
“แฮ่กๆ...”
“หึๆ
หอบเลยนะ”
ไม่สลบคาอกนายก็บุญแค่ไหนแล้ว!!!
ชิองเถียงผ่านสายตาทำปากขมุบขมิบให้ริโอ้หัวเราะในลำคอ
ช้อนปลายคางจุมพิตเข้าที่ริมฝีปากแดงๆ
ช้อนขาของชิองให้อ้าออกกว้างพร้อมกับเริ่มขยับสะโพกเข้าออกภายในตัวให้ชิองใช้สองมือดันหน้าท้องริโอ้เอาไว้
“จะบ้ารึไง!
พอได้แล้ว ฉันไม่ไหวแล้วนะ!!!”
พ่อแวมไพร์ขี้โวยวายเริ่มดิ้นขึ้นมาทั้งผลักทั้งดันให้ริโอ้ยกยิ้มร้ายกาจรวบมือชิองขึ้นมาจูบเบาๆ
จังหวะการขยับสะโพกมันช่างเชื่องช้า แต่กลับเน้นกระแทกครูดภายใน
“ยังมีแรงตะคอกใส่ขนาดนี้จะไม่ไหวได้ยังไง?”
เมื่อมีโอกาสได้กอดชิองริโอ้ก็ไม่ปล่อยให้หลุดมือ
ได้กอดแล้วก็ต้องกอดให้หน่ำใจ หากชิองไม่หมดแรงสลบคาอกเขาก็ต้องหมดแรงขยับสะโพกถึงจะเรียกว่าจบคืนนี้
แล้วในเมื่อเขายังซอยสะโพกได้ และชิองยังหอบหายใจปนเสียงครางได้
เขาคืนนี้ก็ยังไม่จบแค่ตรงนี้
“อ๊ะ...อาห์...อาห์...”
“อืมม
ชิอง นายมีอารมณ์ขึ้นมาอีกแล้วนะ”
“ก็ใครกันเล่าที่ทำให้เป็นแบบนี้”
ชิองน้ำตาคลอกับการกระทำของริโอ้ที่เหมือนคนไม่รู้จักพอ
ไม่ใช่แค่ไม่ยอมออกจากตัวของเขา
แต่ยังปลุกปั่นอารมณ์ของเขาให้มีอารมณ์ร่วมอยู่ตลอดเวลา
แล้วเข้าใจอารมณ์ของชิองที่ต้องเสร็จแล้วเริ่มใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดคืนไหม?
มันยิ่งกว่าทรมานที่มันไม่จบลงสักที
แต่ก็ตื่นเต้นกับเซ็กส์ดุเดือดที่ไม่รู้ว่าจะจบเมื่อไหร่นี้เหมือนกัน
“อึ่ก
อ๊ะ...อาห์...อย่าขยับแบบนั้น...”
ฟึ่บๆๆ
“แบบนี้สินะ”
ริโอ้ไม่สนใจเสียงครางห้ามทั้งยังคิดว่าเป็นเสียงชวนเชิญที่เรียกให้เขาขยับสะโพกรุนแรงกว่าเดิม
คนมีแรงเหลือเฟือกระแทกกายเข้าออกมองซีกหน้าของชิองที่สะบัดไปมาอยู่บนหมอนนุ่ม
สองมือที่ดันอยู่ตรงหน้าอกและท่อนขาที่โอบรัดรอบสะโพกเขา
เหงื่อเม็ดใหญ่ที่ไหลซึมตามร่างกายสะท้อนแสงเป็นประกายน่ามอง
ชิองน่ารัก แล้วตอนนี้ก็ยิ่งน่ามองกว่าเดิมโขเพราะเรื่องเร่าร้อนบนเตียง
ริโอ้กัดริมฝีปากตัวเองมีค้ำเตียงแล้วกดกายสอดลึกเป็นหนึ่งเดียวกับชิอง
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาบุกรุกเข้าไปยังช่องทางเล็กๆจนเต็มไปด้วยน้ำรักของเขาที่ไหลทะลักและเป็นต้นเหตุของเสียงเฉอะแฉะทุกครั้งที่เขาขยับเข้าออก
“อ๊ะ..ฮ้าๆ..อั๊ก
อ๊ะ...”
ชิองกำเข้าที่ไหล่จิกเล็บลงไปอย่างไม่รู้ตัว
เกร็งทั้งปลายเท้าทั้งเล็บมือจนริโอ้สัมผัสได้
จังหวะรุนแรงที่กระแทกย้ำจนร่างของชิองโคลงเคลง
แน่นอนว่าเสียงลามกที่มันดังก้องไปทั่วชิองฟังจนชิน
และพ่อแวมไพร์ตาแดงก็ตาปรือขึ้นทุกทีๆอ่อนล้าลงไปเรื่อยๆกับความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านไปทั่วร่างนับครั้งไม่ถ้วนในคืนเดียว
“อ๊าาาา..
อึ่ก อืออออ ริโอ้...อ๊า..แฮ่ก..ฮ้าๆ..ฉันไม่ไหวแล้ว”
ชิองสะบัดหน้าไปมา
กอดหลังริโอ้ไว้แน่นแล้วเผลอกรีดเล็บลงมาเป็นทางยาวเต็มหลัง “ซี้ดดดดด”
ริโอ้เชิดหน้าขึ้นนิดกับปลายเล็บที่ทำให้เขาเจ็บ
ก้มมองใบหน้าของชิองที่กำลังเผยอปากส่งเสียงครางเรียกชื่อเขาพร้อมกับโอบกอดเขาไว้ตอนที่มีอะไรกัน
ชิองหน้าแดง หอบหายใจจนหน้าอกกระเพื่อมตามจังหวะหายใจเข้าออก
สองขาหนีบรัดรอบสะโพกของริโอ้ไว้แน่น
ทุกสิ่งอย่างที่ว่ามันมันทำให้ริโอ้อดใจไม่ไหว
ก้มลงงับยอดอกชูชันที่แข็งเป็นไตเพราะเขา ไล่ปลายลิ้นชื้นเลียชิมหยาดเหงื่อตามลำคออย่างถนุถนอม
โอบรัดสะโพกให้ชิองแอ่นกายจนเกือบจะอยู่ในท่าสะพานโค้งรับกับสะโพกของริโอ้ที่ควบกายเข้าหา
“อ๊าห์...ชิอง...ฉันจะ...”
“ฮ้า..ฮ้าๆ..ฉันไม่ไหวแล้ว..สมองมัน...อาห์
ขาวโพลนไปหมด”
ชิองตาลอยมองเพียงใบหน้าของริโอ้ผู้ร่วมเตียง
โอบรัดด้วยขาสองข้างในจังหวะที่สมองไม่รับรู้อะไรแล้วในตอนนี้ เห็นแค่หน้าของริโอ้
ร่างกายกำยำของริโอ้ที่ควบกายอยู่เหนือร่างตัวเองมาหลายชม.
ชิองไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
ไม่เคยนอนกับใครแล้วรู้สึกแบบนี้มาก่อน สุขสมจนไม่อยากที่จะนอนกับใครอีก รู้สึกว่าเขาพอ
“ชิอง
ซี้ดด รักนาย ฉันรักนาย”
ฟึ่บๆๆ
ริโอ้เร่งสะโพกกดกายเข้าไปลึกกว่าเดิมพร้อมฉีดความต้องการตัวเองเข้าไปลุกสุดโคนให้ชิองรู้สึกถึงมันเป็นรอบที่สิบได้ของคืนนี้
กอดเกร็งไปทั้งร่างกระตุกรุนแรงก่อนจะปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเลอะหน้าท้องตัวเองโดยที่ไม่ต้องไปแตะต้องแก่นกายของตัวเอง
“อือออ...ฮ้าๆ..แฮ่กๆ...”
ชิองตาปรือหอบหายใจระรัวมือที่กอดริโอ้ร่วงตกอยู่ข้างตัว
หนังตาหนักอึ้งก่อนจะปิดลงช้าๆพร้อมลมหายใจสม่ำเสมอ
เขาหมดแรงและหลับไปทั้งๆแบบนั้น หลับไปทั้งๆที่อยู่ในอ้อมกอดของริโอ้
“หึๆ
อึดกว่าที่คิดซะอีก”
ริโอ้เองก็ปาดเหงื่อตรงหน้าผากให้ตัวเอง
ทิ้งตัวนอนข้างๆมองเพดานพักเอาแรงเพียงครู่ก็หันไปมองซีกหน้าของชิองที่นอนหลับอยู่ข้างกาย
ลมหายใจสม่ำเสมอ
ใบหน้าแดงก่ำมีเหงื่อตามไรผมและรูขุมขน
กลิ่นน้ำมันหอมระเหยคละคลุ้งกับกลิ่นของเหลวสีขาว
เนื้อตัวของชิองที่มีรอยรักเป็นจ้ำแดงตามตัวที่เกิดจากฝีมือของเขาสร้างรอยยิ้มพอใจให้พ่อมนุษย์หน้าหล่อจนต้องยันตัวขึ้นไปหอมหน้าผากคนเป็นเมีย
“ฝันดีนะชิอง”
ริโอ้จัดการชำระร่างกายให้ชิองอย่างเบามือและทำให้คนหลับเป็นตายสบายตัวขึ้น
นอนหลับพริ้มอยู่กลางเตียงในสภาพที่ไม่คิดว่าน่าจะผ่านสมรภูมิรบสุดหฤโหดมา
เป็นเพียงทายาทแวมไพร์ผมน้ำตาลทองตัวไม่เล็กไม่ใหญ่สลบไสลอยู่กลางเตียง
แต่เท่านั้นก็น่ามองจนริโอ้ไม่อยากจะก้าวออกจากห้องนี้
ฟึ่บ
มือใหญ่ลูบเข้าที่แก้มแบบที่คนหลับก็เอียงซบมือซุกเหมือนเด็กๆแล้วยังอมยิ้มเล็กๆให้ริโอ้ยิ้มตาม
“ขอให้อารมณ์ดีขึ้นนะ”
ฟอด
เมื่อลักหลับจนพอใจริโอ้ก็กลับออกไปทางเดิมที่เข้ามาและปล่อยให้ชิองตื่นขึ้นมาโดยที่ไร้คนนอนข้างกายอีกเช่นเคย
++++++++++++++++++++++++++++++
อ่านต่อกันที่นี้นะครับผม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น